Weer veel geleerd vandaag.

Zaterdag 5 juli.

Wat heb ik geslapen vannacht. Om 08:00 uur opgestaan maar buiten Bertrand was nog niemand op. Betrand was inmiddels zijn controle-ronde gaan doen. Later begeleid ik hem met zijn bestelwagen met zwaailichten omdat hij met landbouwmachines rijdt die breder zijn dan 4 meter en dan is een convoie exceptionel agricole verplicht. Die machines eens bekeken, uiterst comfortabel met airco, maar ook met een soort computer om het geoogste gewicht af te lezen, GPS om perceelomvang in aan te geven en, heel belangrijk, het vochtpercentage van de oogst te meten. Vandaag de nodige uitleg gekregen over details in de agricultuur. Koolzaad heeft een hardere stengel dan grof gras. Koolzaad is bij regen en storm beter resistent,  gras daarentegen gaat platliggen en is daarna moeilijk te maaien. Voor levering van producten aan de Coöperatie moet er een monster geleverd worden. De prijsbepaling is helemaal gecompliceerd en mijn blog geeft niet voldoende ruimte dat uit te leggen. Het komt er op neer dat de agrariër pas na één jaar weet wat zijn product heeft opgeleverd en betaald is. Betrand gaat vandaag nog snel 10 ha oogsten, dat wil zeggen 70 ton. Wanneer hij aan het maaien is breekt er een V-snaar. Accuut wordt er een besteld en wordt met spoed geleverd. Hij roept mij op om te komen helpen. Hij krijgt de V snaar niet van de pouly af. Maar aangezien Lowietje thuis nog al eens voor Willy Wortel speelt doe ik het hier ook als Willy Carotte. 's Morgens had ik zijn medewerker iets uit een bak van de machine zien halen, dus Carotte doet dit ook, maakt een snede en verwijdert in delen de snaar. Montage 5 minuten en de klus is geklaard. Toch weer veel wijzer geworden vandaag. Als de machines thuis in de hall staan en alles achter de rug is, 19:15 uur, nodig ik Betrand uit om in het barretje wat te gaan drinken. Ik zie de kruidenier, van origine een Turk, en nodig hem ook uit. Hij enthousiast, en 'n sympathieke gast, sluit gewoon wat eerder en neemt nog wat pistache nootjes mee. Met een paar plaatselijke figuren en wij met z'n drieën een bijzonder half uurtje beleefd. Morgen rijd ik naar Plain Faing in de Vogezen om Mevr. Antoine te bezoeken. Een 95 jarige dame die nog zelfstandig woont, zelf kookt en met wie je geweldig kunt converseren over politiek, economie maar ook over haar kinderen en kleinkinderen. 60 jaar ken ik haar inmiddels. Afgelopen december ben ik even met de auto op en neer geweest om haar te feliciteren met haar 95ste verjaardag. De laatste drie jaar zegt zij altijd bij het afscheid dat het misschien de laatste keer is.

Morgen dus weer op de pedalen voor een voor mij, bijzonder bezoek.