12 augustus Epiloogje

De eenzame fietser is terug op het honk en dat is weer even wennen. De benen moeten niet constant draaiende bewegingen makken om de trappertjes rond te laten gaan maar voorwaartse en dat valt enigszins tegen. De tocht was er een, om maar met een glimlach te zeggen, van vallen en opstaan maar wel met de kanttekening dat ik met volle teugen enorm heb genoten. Het mooiste en het meest trieste moment vielen deze keer op deze trip samen en wel op de Route des Crêtes. Het moment dat het lichaam aangaf dat de grens bereikt was en dat de geest het dit keer accepteerde, ook als was dat wel met een traantje. Overigens was dit besluit makkelijker te accepteren na alle goede adviezen die ik van jullie kreeg, voor de aanvang van mijn trippie.

Dan wil ik voor het afsluiten wel een aantal bedankjes uitspreken.

Op de aller eerste plaats, dank aan Wilhelmien en de kinderen, voor het feit dat zij mij ook deze keer het genot gunden om op de fiets te stappen Daarnaast heel veel dank aan de Familie Henquel die met vrienden en bekenden garant stonden voor oh zo vele mooie momenten. Dank aan de weergoden die mij deze keer op een dag na, niet met bakken regen overgoten maar mij lieten profiteren van volop zon. Dank aan Henk Baars Bike Sports, want ook deze keer geen enkele malheur met mijn Baars-Santos. Een goed advies van Henk toen de banden vervangen moesten worden om banden voor een E-bike te monteren die beduidend resistenter zijn. En tot slot, dank aan eenieder die reageerde op mijn blogje, e-mail of 'wotsep'. Daar was ik zeer vereerd en blij mee.

Nu even geen plannen voor de toekomst. De grote vraag blijft openstaan; 'Was dit de laatste tocht of komt er toch nog een vervolg??????? De toekomst zal het leren.

Een hartelijke groet.   Louis.